>> I ♥ YG Family <<

Let’s run for love

วิ่งเพื่อรัก

(“ซอนมี!”)

ทันทีที่รับสายเสียงห้าวเข้มของปลายสายก็เข้าทำลายโสตประสาทหูทันที โชคดีที่ตอนนี้อาจารย์ปาร์คจินยองออกไปชงกาแฟ ไม่งั้นฉันอ่วมอรทัยแน่ๆ

(“นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว เลยเวลามาตั้งสิบห้านาทีแล้วนะ! ป่านนี้เธอไปมุดหัวอยู่ไหนเนี่ย หา!!”)

อ๋อย... เสียงอันดังทำให้ฉันต้องรีบเอาโทรศัพท์ออกห่างหู เสียงปลายสายที่กำลังโมโหโกรธาอยู่นั้น คือ ‘ควอนจียง’ อาจารย์วิชาพละและเป็นถึงอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมกรีฑา ผู้มีอารมณ์ร้อน ดุ เด็ด เผ็ด โหดเหมือนลูกผสมระหว่างเสือและมังกร =_=^ไม่มีใครอยากทำให้อาจารย์คนนี้โกรธหรอก แต่ในกรณีนี้มันเลี่ยงไม่ได้นี่นา...

(“เงียบไปทำไม ไม่รู้รึไงว่าสัปดาห์หน้าจะมีการแข่งขันระดับประเทศและเธอก็เป็นตัวแทนของโรงเรียนต้องซ้อมกับกว่าคนอื่นเป็น 2 เท่า!”)

“ค่ะ... หนูทราบค่ะ แต่... มันจำเป็นจริงๆ นี่คะ...”

(“จำเป็นอะไรของเธอ! ยังมีอะไรจำเป็นกว่าการสู้เพื่อโรงเรียนอีก!!”)

โอ๊ยยย! หูจะแตกแล้วนะ ครูควอนจะตะโกนให้ได้อะไรขึ้นมากันเนี่ย ขี้โมโห ขี้โวยวายชะมัด ใครได้เป็นแฟนเนี่ยซวยตายชัก

“โธ่ ครูคะ ตอนนี้หนู...”

แกร๊ก!

มีเสียงประตูเปิด ฉันสะดุ้งสุดตัวมือที่ถือโทรศัพท์อยู่เกือบร่วง เมื่อใครคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมถ้วยกาแฟ

อาจารย์ปาร์คจินยอง!! ลุงผักมาแล้ววว >O<

“ซอนมี” เขาส่งเสียงเรียก แต่ฉันตีหน้าเรียบพลางคุยโทรศัพท์ต่อไป

“ค่ะแม่ ค่ะๆ ค่ะ ตกลงค่ะ”

“อ้อ... คุยกับแม่เองรึ”

“ค่ะ... แม่ไม่ต้องรอนะคะ ค่ะ ได้ค่ะ แล้วเจอกันค่ะ”

(“เฮ้ยย! นี่มันมุกตลกอะไรของเนี่ยซอนมี! ฉันไม่ใช่แม่ซัก...”)

ติ๊ด!

ฉันรีบกดตัดสายก่อนจะหันไปยิ้มแหยๆ ให้อาจารย์ปาร์คจินยอง

“แฮ่ๆ แม่โทรมาน่ะค่ะ ^^; อาจารย์เรียกหนูมีอะไรรึเปล่าคะ?”

“เปล่าหรอก ก็แค่อยากบอกว่าถ้าเธอจะกลับบ้าน ช่วยเอาการบ้านไปส่งที่ห้องธุรการให้ฉันด้วย”

“หา... =O=;;”

“ขอบใจ” ชายวัยกลางคนพูดตัดบทโดยไม่ฟังอะไรทั้งนั้นและออกจากเดินออกจากห้องไป ทิ้งสาวน้อยนามว่าซอนมีไว้กับเอกสารกองโตที่เธอต้องสะสาง

08.00 pm

ในที่สุดฉันก็ทำงานเสร็จ ไม่ใช่ง่ายๆ เลยนะ ฉันรีบเก็บของสะพายกระเป๋าก่อนจะแบกการบ้านกองโต เฮ้ออ~ คิดๆ แล้วเซ็ง ทำไมชีวิตเด็กสาวม.ปลายธรรมด๊าธรรมดาของฉันถึงได้น่าเบื่อหน่ายเยี่ยงนี้นะ ลืมส่งการบ้านเป็นกิจวัตร จนถูกลงโทษหนักด้วยการให้มาจัดเรียงเอกสารทั้งหมดให้ตามลำดับพจนานุกรมใหม่ทั้งหมด แล้วเอกสารแต่ละเล่มปึ้กก็ฝุ่นเครอะทั้งนั้น จบงานนี้ต้องเป็นภูมิแพ้แน่ๆ เลยฉัน กระซิกๆ U_U

โอ๊ะ! สองทุ่มแล้ว ต้องรีบหน่อยแล้ว >< อย่างน้อยขอวิ่งรอบสนามซักรอบก็ดี

ฉันรีบสาวเท้าลงบันไดโดยในมือมีการบ้านกองเท่าภูเขาอยู่ ฉันเป็นหนึ่งในนักกีฬาชมรมกรีฑาของโรงเรียนและฉันก็ชอบวิ่งมาก เพราะทุกครั้งที่ออกตัววิ่ง ความรู้สึกที่สายลมพัดผ่านใบหน้าไปให้ความรู้สึกสดชื่น และฉันก็เป็นนักกรีฑาดีเด่นของโรงเรียนด้วยเชียวนา ภูมิใจนำเสนอเลย อิอิ

ตึงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!

“เฮ้ยยยยยยย OoO! คนข้างหน้าน่ะ หลบปายยยย!!”

“เอ๋ O__o?”

ปึ้กกก!

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด~”

โครม!!

เมื่อถูกบุรุษคนใดไม่รู้พุ่งเข้าชนหลังอย่างแรงเหมือนกระทิงขวิดผ้าแดง ร่างเล็กถลาไปข้างหน้า นะ... นี่ฉันกำลังจะเอาหน้าโหม่งบันได O[]o!

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!”

หมับ!!

ชายคนนั้นพยายามช่วยฉันไว้ แต่การพยายามนั้นดูจะสูญเปล่า เพราะสิ่งที่เขาคว้าไว้เพื่อจะช่วยชีวิตฉันคือชายเสื้อคลุม แทนที่จะเป็นอวัยวะอื่นๆ แถมมือนั้นยังจับไว้ไม่มั่น ร่างของฉันจึงตกลงไปอย่างสวยงามตามพร้อมกับกลิ้งหลุนๆ เป็นลูกขนุนเป็นสเต็ปตามขั้นบันไดด้วยท่าอันพิลึกลั่น

โครม! โครม! โครม! โครม! โครม!

หลังจากไม่กี่วินาที... ฉันก็นอนพับอยู่ที่บันไดชั้นล่างสุดแล้ว

“นาย!! อ๊ากกกกก เจ็บๆๆๆ” ฉันพยายามลุกขึ้นแต่ก็ล้มลงไปอีก ฉันจึงหันไปมองหน้าชายคนนั้นอย่างเอาเรื่องทันที “นายทำบ้าอะไรของนาย! ไม่เห็นรึไงว่ามีสาวน้อยน่ารักกำลังลงบันได แล้วนายทำอะไรกัน!? วิ่งชนฉันเนี่ยนะ อ๊ากกกกก เจ็บโว้ย!”

“เธอเป็นอะไรรึเปล่า” ชายคนนั้นรีบวิ่งลงบันไดมาดูอาการของฉัน

“ไม่! ฉันสบายดี ฉันไม่เป็นอะไร ไม่เป็นอะไรเล้ยยย~” พูดจาเหน็บแหนมขนาดนี้ยังคิดว่าฉันสบายก็ควายแล้วเฟ้ย! ฉันเตรียมพ่นคำด่ากราดใส่หน้าไอ้บ้านั่นไม่ยั้ง และยิ่งรู้ว่าเขาคือใครแล้ว... ยิ่งอยากด่าให้มันลืมทางกลับบ้านไปเลย!

ไอ้บ้าหน้ามืดตามัวที่วิ่งชนฉันก็คือ ‘ลีซึงฮยอน’ หรือทุกคนเรียกเขาว่า ‘ซึงริ’ เป็นเด็กเรียนอันดับหนึ่งของห้อง แค่เห็นหน้าครั้งแรกก็หมั่นไส้เขาสุดๆ แล้ว

หนอย! อย่างนี้มันน่านัก!

“ขอโทษนะซอนมี พอดีฉันรีบน่ะ”

“ใครถามนายกันยะ! ที่นายควรจะบอกคือจะพาฉันไปส่งโรงพยาบาลเมื่อไหร่ จะจ่ายค่าเสียเสียหายให้ฉันเท่าไหร่ และค่าทำขวัญด้วย...”

กร๊อบ!

จู่ๆ ความรู้สึกแล่นแปล๊บที่ข้อเท้าก็เกิดขึ้น มันเจ็บมากฉันร้องโอดโอยโหยหวน

“กรี๊ดดดดดดดดด~ เจ็บ~ เจ็บบบบบบบ! แม่จ๋า~ หนูเจ็บ TOT แงๆๆๆ แล้วนายยังยืนบื้ออะไรอยู่ฟะ! รีบมาช่วยฉันไปโรงพยาบาลทีเซ่ กรี๊ดดดดดดดด!”

นายซึงริเขยิบเข้ามาใกล้ฉันด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ เขายื่นมือมาข้างหน้า หนอย... ไอ้บ้า! เจ็บแบบนี้ฉันลุกไม่ขึ้นหรอกเว้ย

“นายต้องอุ้มฉันสิ อุ้มมม! รู้จักมั้ยว่าอุ้มน่ะ!”

“อะ... เอ่อ... เธอท่าทางตัวหนักออก ฉันกลัวแขนหัก”

“กรี๊ดดดดดดดดดดด นั่นปากนายเรอะ T[]T!”

“อ...อุ้ม อุ้มก็ได้ อุ้มก็อุ้ม” จากนั้นเขาก็รวบตัวฉันขึ้นทันที ก่อนจะรีบวิ่งไปที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด

แต่ไอ้บ้าเอ๊ยยย! นี่นายเรียกมันว่าอุ้มเหรอ! แถวบ้านฉันมันเรียกว่าแบกข้าวสารมากกว่านะ T_T กรี๊ดดด~ เลือดลงหัวหมดแล้ว~

โรงพยาบาล ‘ลิงยังเซ็ง’

“ข้อเท้าพลิก... กระดูกเคลื่อน” คุณหมอชุดขาวหน้าตาท่าทางใจดีผู้มัดใจทุกคนด้วยรอยยิ้มใช้ปากกาจิ้มไปที่แผ่นเอ็กซ์เรย์ขาวดำที่มีรูปร่างเหมือนตีนเป็ด

“อะไรนะคะ OoO!”

“อย่างที่คุณได้ยินแหละ แล้วคุณไปทำอะไรมาครับ”

“โดนคนชั่วผลักตกบันไดค่ะ!” ฉันกระทแกเสียงประชดกระชันพลางส่งสายตาอาฆาตไปให้คนที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ (ฉันบังคับให้เขาอยู่รอและไปส่งฉันกลับบ้าน)

“งั้นเดี๋ยวหมอสั่งยาให้ละกันนะครับ อ้อ แล้วก็ช่วงนี้พยายามอย่าใช้เท้าหักโหมมากนะครับ เพราะอาการจะแย่ลงอีก”

“แต่ฉันต้องลงแข่งกรีฑาระดับประเทศสัปดาห์หน้านะ!”

“เอ้อ... คงต้องเลื่อนล่ะครับ”

“เลื่อนไม่ได้นะ!!!” ไม่งั้นครูควอนต้องสวดฉันยับแน่ โอ๊ยย! นายซึงรินะนายซึงริ เพราะนายแท้ๆ ฉันชะตาขาดแน่ แล้วยังหมอไร้จรรยาบรรณนี่อีก พูดมาได้ว่าต้องเลื่อน มันเป็นแมทช์สำคัญในชีวิตฉันเลยนะ ไอ้หมอ... หมอ... หมอ ‘คังแดซอง’! ไอ้หมอไร้ความรับผิดชอบ ฉันขอแช่งให้เป็นสังฆัง T^T!

“คุณหมอคะ ฉันจะกลับมาวิ่งได้อีกเมื่อไหร่!?”

“ประมาณอีกสองสัปดาห์ให้หลังครับ”

“สองสัปดาห์!?!?”

“ครับ... แต่ถ้าทำตามที่หมอบอก กินยาให้ครบ มีคนดูแลอย่างใกล้ชิด นวดข้อเท้าจับเส้นทุกวัน ก็จะสามารถใช้เท้าได้ภายในห้าหกวันครับ”

“ห้าหกวัน...” ยังพอมีเวลา ถ้ามีคนดูแล... ใช่! นายซึงริไง นายนั่นทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้ หมอนั่นต้องรับผิดชอบ!

“งั้นฉันลาล่ะค่ะ” ฉันรีบลุกขึ้นเพื่อจะไปรับยา แต่แล้ว... ความรู้สึกระแคะระคายฟุดฟิดๆ ในโพรงจมูกทำให้ฉัน...

“ฮะ... ฮะ... ฮัด... ฮัด... ชิ้ววว >O”

“OoO!!”

อึ๋ย... แสบจมูกชะมัด หวาาา หน้าหมอเต็มไปด้วยน้ำมูกน้ำลายของฉันด้วยง่ะ

คุณหมอ (สัง) คังใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดคราบสกปรกออกช้าๆ พลางพูดลอดไรฟัน

“คุณเป็นภูมิแพ้หรือ (วะ) ครับ =_=^”

“เปล่าค่ะ ฉันแพ้ฝุ่นน่ะค่ะ ^^; งั้นลานะคะ”

“เดี๋ยว! ช่วงนี้โรคไข้หวัดใหญ่ 2009 กำลังแพร่ระบาด ทางเราจำเป็นต้องกักตัวคุณไว้นะครับ”

“หา!!!”

“โปรดเข้าใจเราด้วย เฮ้ย! จับเธอไว้!!”

หมับ!

สิ้นเสียงไอ้คุณหมอสังคัง ชายในชุดดำใส่หน้ากากและอุปกรณ์ป้องกันครบเซ็ตก็เข้ามาล็อคแขนฉันไว้ทั้งสองข้าง!

“กรี๊ดดดดดดดดดดดด ปล่อยฉันเถอะ จะพาฉันไปไหน อ๊ากกกก~! นายซึงรี๊! เพราะนายคนเดียว!! อย่าหนีไปไหนนะยะ ฉันจะกลับมาล้างแค้นนาย ย้ากกกกกกกกก~”

หนุ่มน้อยหน้าหวานนั่งก้มหน้ารับความผิด เขาไม่คิดจะหนีด้วยซ้ำแต่กลับรู้สึกแย่มากกว่าเพราะซอนมีดูเจ็บปวดมากจากการที่เธอถูกลากไปเดินกะเผลกๆ ไป (แม้ว่าเธอจะแค้นเขาขนาดจะล้างโคตรเลยทีเดียว) ซึงริเคยเห็นซอนมีซ้อมวิ่งครั้งหนึ่ง เธอพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่นและมีความสุข ดูก็รู้ว่าเธอรักการวิ่งมากเพียงใด เมื่อเธอชนะในการแข่งขันต่างๆ ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขสันต์ ไม่ใช่สุขใจที่ได้ถือถ้วยรางวัล แต่สุขใจที่ได้วิ่งต่างหาก

...แล้วเขาก็คงผิดมากที่ขัดขวางไม่ให้เธอได้ทำสิ่งที่รัก

โธ่! ไม่น่ารีบวิ่งลงบันไดเล๊ยยย~!

แกร๊ก

“อ้าว คุณ...” คุณหมอคังเปิดประตูห้องตรวจออกมาเห็นซึงรินั่งอยู่จึงทุก หนุ่มหน้อยพยักหน้าเป็นการตอบพลางยิ้มแห้งๆ

“ยังไม่กลับเหรอครับ?”

“ยังครับ ผมยังกลับไม่ได้หรอก จนกว่าจะได้รู้ว่าเธอปลอดภัย”

“เธอ...? อ๋อ หมายถึงเด็กสาวขี้วีนนั่นหรือ ฮ่ะๆ ไม่ต้องห่วงหรอกครับ เราแค่ตรวจเฉยๆ ถ้าเธอไม่อยู่ในกลุ่มเสี่ยงก็กลับบ้านได้”

“เหรอครับ!?” ซึงริโพล่งถาม อาการเศร้าซึมเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้งเมื่อรู้ว่าซอนมีปลอดภัย คุณหมอคังพยักหน้ายิ้มๆ แทนคำตอบ ท่าทางของหนุ่มน้อยเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้าจนคุณหมออดถามไม่ได้

“ดูคุณห่วงเธอจังนะครับ เป็นแฟนกันเหรอ?”

“เปล่าหรอกครับ... ผมเป็นคนดูแลคุณหนูซอนมีต่างหาก ^^”

อีกด้านหนึ่ง...

“หนูซอนมี บ้านอยู่ไหนจ๊ะ ^^”

“อยู่ในโลก =O=! ปล่อยฉันนะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรซักนิดทำไมต้องจับฉันนอนบนเตียงนี่ด้วย!”

ร่างเล็กของฉันดิ้นขลุกขลักอยู่บนเตียงสีเขียวอื๋อลายกบตาโตเคโรโระ บุรุษพยาบาลสองคนจับแขนฉันกดไว้ จากนั้นก็มียัยหมอเป็นป้าแก่ๆ เอาไฟฉายมาส่องปากส่องตาส่องหูจนฉันมึน +O+~

“แล้วที่บ้านทำงานอะไรจ๊ะ”

“เอี๊ยงอัด (เลี้ยงสัตว์)” ยัยหมอนั่นแหย่อะไรก็ไม่รู้เข้าปากฉันแล้วทำเป็นชวนคุย ชิ! มุขหลอกเด็กใช้กับซอนมีไม่ได้หรอกย่ะ

“สัตว์เหรอ... สัตว์อะไรจ๊ะ” นี่หล่อนจะถามให้ได้อะไรขึ้นมายะ!

แต่เอ... ยัยป้านี่หาว่าฉันเป็นไข้หวัด 2009 เพราะงั้นเพื่อความปลอดภัยของชีวิตและทรัพย์สินต้องตอบว่า...

“เอี๊ยงอู๋อ่ะ ^O^ (เลี้ยงหมูค่ะ)”

ฮ่าๆๆๆ ทีนี้ก็ไม่มีใครทำอะไรฉันได้แล้ว เอ๋... ทำไมยัยป้าทำหน้าเหวออย่างนั้นล่ะ

“หมูเหรอ OoO;” หล่อนถามอย่างตกใจและเอาของที่แหย่ปากฉันออกทันที ทำให้ฉันพูดได้สะดวก

“ใช่ค่ะ บ้านหนูน่ะ มีหมูเป็นร้อยๆ ตัวเล๊ยยย~ แต่ไม่มีไก่ซักตัว เพราะแม่หนูแอนตี้สัตว์ปีกค่ะ โฮะๆ”

“หมูเหรอ!? นี่พวกนายพาสาวน้อยคนนี้ไปตรวจเลือด ตรวจปัสสาวะซะให้ว่อง! อ้อ!! อย่าลืมขึ้นหยั่งขาด้วยล่ะ เราต้องตรวจภายในให้หมดทุกซอกทุกมุม”

“หยั่งขา!?”

ไอ้เครื่องนี้น่ะมันเอาไว้ใช้ในสูตินารีไม่ใช่เรอะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหวัด 2009

หมับ!

กรี๊ดดดดดดดดดดด บุรุษพยายามคู่เดิมกระชากฉันลงจากเตียงกบเคโรโระพลางลากเข้าไปอีกห้องเพื่อ... เพื่อ... หยั่งขา TOT!

แง้~ มันเกิดอะไรกันขึ้น ฉันพูดอะไรผิดอ่ะ ไข้หวัด 2009 มันติดต่อจากไก่และสัตว์ปีกไม่ใช่เร๊ออ~ หมูมันมีปีกที่ไหนล่ะฟะ (นั่นมันไข้หวัดนกตั้งแต่ปี 2006 แล้วเจ๊ -_-^) กรี๊ดดดด! นี่ฉันจะต้องหยั่งขาจริงๆ ใช่ม้ายยย ไม่น้า!!

10.00 pm.

ตอนนี้ฉันมาอยู่ในห้องผู้ป่วยแล้ว โชคดีที่รอดจากเครื่องหยั่งขามาได้ U_U; ผลการตรวจบ่งบอกว่าฉันมีไข้ แต่ไม่ใช่ไข้ 2009 ที่ฉันเข้าใจผิดว่าเป็นหวัดนกแน่นอน แต่กว่ายัยหมอนั่นจะเก็ทฉันก็เสียเลือดไปหลายลิตรแล้ว UoU โฮฮ ช่วงนี้ประจำเดือนมาซะด้วย ต้องการธาตุเหล็กโดยด่วน!

“เธอต้องเข้าโรงพยาบาล... เพราะฉัน... เพราะฉัน... ขอโทษ... ขอโทษ...” อีตาซึงรินี่ก็อีกคน พึมพำพร่ำเพ้อซ้ำไปซ้ำมาเหมือนคนบ้าตั้งแต่ตอนที่ฉันบอกให้หมอนี่เฝ้าไข้ฉันจนกว่าจะออกจากโรงพยาบาลและจนกว่าจะวิ่งได้เหมือนเดิมหมอนี่ก็เอาแต่พูดซ้ำๆ อย่างนี้ตลอด

“รู้อย่างนี้นายก็ต้องคอยดูแลฉันจนกว่าฉันจะหายเป็นปกติสิ! รู้มั้ย? เพราะนายเกือบทำให้ฉันต้องขึ้นหยั่งขา! มันน่าอับอายจะตายควายชัก!”

“ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษ... ขอโทษ...”

เฮ้ออ~ พูดกับหมอนี่แล้วเหนื่อยใจ =*= ช่างเป็นผู้ชายที่อ่อนไหวซะจริง

“นายซึงริ ฉันหิวแล้ว ไปซื้อของข้างล่างมาให้หน่อยสิ”

“ได้เลย เธอจะกินอะไร”

“แกงส้มชะอมเป็ด ผัดเผ็ดอึ่งอ่างคางคกตกสะเก็ด เม็ดแมงลักย่างเกลือ เสือร้องไห้เผาตะพาบ @$%@$%^@##”

“โอเค... รอก่อนนะ เดี๋ยวฉันซื้อมาให้”

เฮ้ย! จำได้ด้วยเหรอวะ =O=! แต่ฉันไม่ได้อยากกินอย่างนั้นจริงๆ ซะหน่อย แค่อยากแกล้งนายเฉยๆ กลับมาก๊อนนน!

ปัง!

นายซึงริออกจากห้องไปแล้ว U_U และไม่นานนักเขาก็กลับมาพร้อมกับ... ถุงอาหารเต็มสองมือ!

โอ้วมายด็อกกก! หมอนี่มันบ้าจี้เชื่อด้วยเหรอเนี่ย! ควายส่งมาเกิดชัดๆ

นายซึงริเทอาหารทั้งหมดใส่จานก่อนจะนำมาเสิร์ฟให้ฉันถึงเตียง

“ฉันป้อนให้นะ” เขาตักแกงส้มชะอมเป็ดอาหารรสเด็ดของเมืองไทยที่ดูก็รู้ว่าเผ็ดเหลือหลายมาจ่อหน้าปากฉัน “อ้าปากสิ”

“ฉะ... ฉันลืมบอกนายไปว่าฉันไม่กินเผ็ด! เพราะงั้นเอาหารไทยรสจัดทุกอย่างที่นายซื้อมาทิ้งให้หมด!”

“เอางั้นก็ได้” แล้วเขาก็ทิ้งทุกอย่างลงถังขยะจริงๆ!

“จะบ้ารึเปล่า! เสียดายเงินออก นั่นเป็นหมื่นๆ วอนเลยนะน่ะ!”

“ก็เธอบอกให้ทิ้ง”

“นายก็เลยทิ้งงั้นเหรอ!? ประสาทดีอยู่รึเปล่า!! อยู่ดีไม่ว่าดีให้ฉันผลาญเงินนายเล่นเนี่ยนะ”

“...ฉันรวย...”

ตอบหน้าตาเฉยได้หน้าด้านมากๆ!

“คนไม่รู้เรื่อง! ฉันไม่คุยกับนายแล้ว >O<”

“สี่ทุ่มแล้ว” ซึงริพูด “เธอไปนอนพักผ่อนได้แล้วเดี๋ยวแผลไม่หาย”

“ไม่... ฉันไม่นอน!” ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยนะโว้ยย TOT

“ไม่ได้ เธอต้องนอน”

“ม่ายยยยยยย >O”

“ซอนมี” ซึงพูดอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ “ขอร้องล่ะ อย่าทำให้ฉันรู้สึกผิดไปมากกว่านี้เลย”

“...” ฉันเงียบไปนิดนึง แต่ก็แค่นิดนึงเท่านั้นแหละ “อยากร้องก็ร้องไปเลย! ฉันไม่สนหรอกฮึ่ย! อย่าหวังว่าฉันจะทำตาม เพราะนั่นเป็นได้แค่ฝัน!”

“ฮึก... ฮือ...”

เสียงอะไรน่ะ O__o!?

“ฮือออ... ฮือๆๆๆ แงๆๆๆๆๆๆ TT^TT!”

“เฮ้ย! นี่นายร้องไห้จริงๆ เหรอเนี่ย!!” ไม่อยากจะเชื่อเลย!

ควับ!

นายซึงริโผเข้ากอดฉันที่ได้แต่อึ้งตะลึงช็อคเขย่าโลก =[]=

“ฮือๆๆๆ... ทำไมเรื่องบ้าๆ แบบนี้ต้องเกิดขึ้นด้วย ฉันทำให้เธอเจ็บ... ฉันทำให้เธอหมดอนาคต... ฉันทำให้เธอเกือบขึ้นหยั่งขา ฉันทำร้ายเธอต่างๆ นานาเหตุคือความสะเพร่าซุ่มซ่ามวิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือของฉันเอง... ฮึกๆ และจากนั้นปัญหาก็เกิดขึ้นมาตามมา เธอตกบันได เธอเข้าโรงพยาบาล เธอผลาญเงินฉันไปสองหมื่นวอน รู้มั้ยว่าเงินมันหายากขนาดไหน ฮือๆๆๆ TT.,TT”

“=O=” ไหนหมอนี่บอกว่าบ้านรวยไง แล้วดูสิ พล่ามมาเป็นชุด หมดอนาคตเหรอ อย่างกับหมอนี่ทำฉันท้องงั้นแหละ แล้วไอ้เรื่องขึ้นหยั่งขานี่จะขุดมาทำม๊ายยย~

“นี่นายซึงริ! พล่ามอะไรของนาย! แล้วก็เอาแขนที่รัดฉันอยู่ออกไปนะ!”

“...”

“นี่นาย!!”

“...คร่อก... ฟี้...”

“OoO!!” หละ... หลับไปแล้วเหรอ! เป็นไปได้ยังไง!? พระเจ้า! ลูกไม่เข้าใจนิสัยเขาเลยย TOT

แล้วคิดไงมาหลับท่านี้เนี่ย!

โอ๊ยย! ฉันอยากตาย!!

ตึก... ตึก... ตึก... ตึก...

เสียง... หัวใจ? ของใครกันน่ะ ฉัน? หรือของเขา...

ไม่รู้ล่ะ... ไม่ว่าของใครก็ตาม แต่มันเต้นแรงเหลือเกิน...

อา... ความรู้สึกแปลกๆ นี่มันอะไรกันน่ะ...?

หลายวันต่อมา...

ฉันยังคงจิกใช้นายซึงริแบบไม่บันยะบันยัง =_= แต่การตอบสนองของหมอนั่นทำให้ฉันปวดหัว ผู้ชายคนนี้มีอะไรที่ขัดแย้งในตัวเองจริงๆ สินะ โอ๊ยยย ซอนมีปวดเฮดด T^T

“คราวนี้นายต้องช่วยพยุงฉัน ห้ามปล่อยให้ฉันล้มหัวทิ่มเด็ดขาดนะ!”

“อือๆ”

“อย่ารับปากส่งๆ สิ! นี่มันชีวิตฉันเลยน้า TOT!”

“อืมมม”

ขณะนี้ฉันกับนายซึงริออกมาเปลี่ยนบรรยากาศตรงลานโล่งที่ไม่ค่อยมีคนด้านหลังโรงพยาบาลลิงยังเซ็ง (อย่าว่าแต่ลิงเลย คนก็เซ็ง -_-^ ฉันอยู่นี่โดยมีนายซึงริคอยดูแลแบบบ้าๆ บวมๆ มาสี่ห้าวันแล้ว ก็ยังเดินไม่คล่องซักที T_T อย่าบอกนะว่าหมอสังคังแตหลอ) หลังจากที่หมอนั่นพยายามฝึกให้ฉันกลับมาวิ่งให้ได้จนหัวคะมำไปหลายสิบรอบ

ฉันเลยต้องอยู่โรงพยาบาลนานขึ้นเพราะแผลเต็มตัวไปหมด แง้ ไม่คุ้มเลยนะ T^T

ฮึบ... ฮึบๆ

เขากำลังค่อยๆ โอบไหล่ฉันและพาก้าวไปข้างหน้า ข้อเท้าฉันดีขึ้นแล้ว เพราะนายนั่นนวดให้ทุกวัน แต่มันก็ยังเจ็บแปลบๆ อยู่

โครม!

“ว้ายยย >O<”

ล้มแล้ว ล้มอีกแล้ว! หน้าแหกแน่ TOT!

หมับ!!

นายซึงริคว้าเอวฉันไว้ แทนที่ฉันจะล้มไปนอนบนพื้นอย่างสง่างามคนเดียว นายนั่นเลยล้มลงไปเป็นเพื่อนฉันด้วย โอ๊ย จุกเป็นบ้า!

“โอ๊ยยย แล้วอย่างนี้ฉันจะได้วิ่งอีกเมื่อไหร่เนี่ย T^T ครูควอนด่ายับแน่ ดีนะที่ปิดเครื่องหนีก่อน แล้วพ่อแม่ก็ไปต่างจังหวัด ต่อให้ไปตามที่บ้านก็คงไม่เจอ... แต่ถ้าเกิดว่าบังเอิญครูควอนมาเจอฉันที่นี่ล่ะ โอ๊ยๆๆๆ เครียดๆๆๆ แล้วนายลุกได้แล้วช่วยจับฉันบ้างได้มั้ย บนพื้นนี่จะมีงูรึเปล่าก็ไม่รู้ ฉันไม่อยากนอนโรงพยาบาลเบิ้ลอีกสองคืนนะ”

“ซอนมี...”

“อะไร!”

นายซึงริทำตาโตและชี้มาข้างหลังฉัน

“งะ... งู... งู!!”

“งูเหรอ O_O! กรี๊ดดดดดดดดดดดดด~” อ๊ากกก ฉันเกลียดงู! โกยแน่บไม่คิดชีวิตก่อนเว้ย!

ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

“ซึงริ! มันไปรึยัง >O”

“...”

ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

“นี่นายซึงริ!!”

“ซอนมี...”

“อะไรเล่า!!”

“ฉันแตหลอ”

“หา =O=!!”

ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

“แต่... เธอก็วิ่งได้แล้วนี่”

โอ๊ะ! เอ๊ะ! อุ๊! เอ๊าะ! แบบว่าพึ่งนึกออก ฉันกำลังวิ่งอยู่นี่นา กรี๊ดดดดดดดดด >O<~ แจ๋ว! นี่ฉันวิ่งได้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย เอาเหอะ ถึงหมอนั่นจะโกหกแตหลอตอแหลก็ไม่เป็นไร อภัยให้ได้ ฮ่าๆๆๆๆๆ

แล้วฉันก็วิ่งรอบโรงพยาบาลเป็นสิบๆ รอบในวันนั้น

พอวิ่งจนหนำใจ ฉันก็รีบพุ่งปรู๊ดไปหาหมอสังคังเพื่อให้หมอดึงสายน้ำเกลือและเอาผ้าก๊อซออก จากนั้นก็ออกจากโรงพยาบาลโดยค่ารักษาทั้งหมดตกให้เป็นหน้าที่ของนายซึงริไป (บอกว่ารวยนี่ ชิ!) ฉันขึ้นรถเมล์ไปโรงเรียนในชุดโรงพยาบาลสีเขียว แน่นอนว่าตกเป็นเป้าสายตามากมายทีเดียว แต่ฉันไม่สนอะไรนอกจากจะไปหาครูควอนให้เร็วที่สุด

และแล้วก็มาถึงโรงเรียนจนได้!

ฉันรีบลงจากรถเมล์ ก่อนจะวิ่งเร็วที่สุดในชีวิตเข้าไปในโรงเรียน ในเวลาช่วงเย็นๆ แบบนี้ ถ้าครูควอนไม่ติดธุระ เขาจะเทรนนักกีฬากรีฑาและอาจมีฟุตบอล บาสเก็ตบอล หรือกีฬาอื่นๆ ด้วยเพราะครูควอนเป็นเลิศด้านกีฬาทุกชนิด

ฉันวิ่งมาถึงที่สนามวิ่งแต่ไม่มีใครอยู่เลย เอ... ครูควอนหายไปไหนนะ หรือว่าจะอยู่ในห้องแต่งตัว...?

“แบร่!”

“โอ๊ย ครูอ่ะ ตกใจหมด!”

“ฮ่าๆ ฉันชอบเวลาเธอตกใจชะมัด”

“ครูอ่า -^-”

อ๊ะ! เสียงครูควอนนี่ ดังมาจากห้องแต่งตัวจริงๆ ซะด้วย แล้วนั่นมีเสียงผู้หญิงด้วย แต่ในห้องแต่งตัวชายเนี่ยนะ! ใครกันน่ะ? ว่าแล้วก็แอบแง้มๆ ประตูดูดีกว่า >w<

แอ๊ดด~ (พยายามระวังไม่ให้เกิดเสียง)

เฮ้ยยย! นั่นมันมินซอนเย เด็กเรียบร้อยที่หัวทื่อๆ นี่นา มาทำอะไรกับครูควอนในห้องแต่งตัวสองต่อสองน่ะ >__

“แล้วครูเรียกฉันมาเนี่ย มีอะไรเหรอ?”

“เลิกเรียกครูซะที นี่เธอคิดจะเป็นนักเรียนของฉันไปตลอดเลยรึไง?”

“ก็... ถ้าเรียกว่าจียงเฉยๆ กลัวว่าจะติดปากจนเผลอพูดต่อหน้าคนที่โรงเรียน มันดูแปลกมั้ยล่ะคะที่นักเรียนจะเรียกชื่อครูเลย”

“เฮ้อออ~ ทำไมเธอต้องแคร์คนพวกนั้นด้วย”

“ก็ครูบอกเองนี่นาว่าให้เก็บเรื่องที่เราคบกันเป็นความลับ”

คบ-กัน!! OoO!!!!

“ก็ได้ๆ งั้นจะให้ฉันเรียกว่าอะไรล่ะ”

“จีดี้ (-_-///)”

“O.O”

“มังกรน้อย (-_-////)”

“O_o”

“หมวยยง (-_-/////)”

“OoO!”

“หรือจะเรียกว่า ‘จีดี้ดาร์ลิ้งค์ก็ได้’ (-_-/////////)”

“OoO!!”

“มันดูน่ารักดี =////////=”

โฮกกกกกกกก! อะไรทำให้ครูควอนเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าเขาเขินอายจนหน้าแดงเถือกต่อหน้ายัยมินซอนเย แต่ก็นะ... ถึงจะไม่อยากยอมรับเท่าไหร่ก็เหอะ ยัยนั่นดูสดใส สวยสมวัยขึ้นเลยทีเดียวเชียวล่ะ

“อาหมวยจี... ชื่อนี้ดีมั้ย ><” ฉันได้ยินเสียงเริงร่าของยัยมินซอนเย ก่อนที่อาจารย์ควอนจะ... จะ... ดึงตัวเธอไปประกบริมฝีปากก =[]=!!!

“ซอนมี”

“กรี๊ดดดดดดดดด!” นายซึงริ! โผล่มาจากไหนฟะ!

“เสียงอะไรน่ะ” มินซอนเยรีบผลักอาจารย์ควอนจียงออกทันที พลางหันดูรอบๆ ฉันเลยยืนหลังหันให้ ตอนนี้ฉันเลยประจันหน้ากับนายซึงริพอดิบพอดี

หนอย... นายบ้านี่! ทำแผนแตกหมด T^T!

“ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ!” อาจารย์ควอนพูดเสียงดังอย่างอารมณ์เสียและเขาก็กำลังเดินกระแทกเท้า... มาทางนี้! แย่แล้ววว!! ศพไม่สวยแน่ช้านนน~

หมับ!!

“>3<”

“OoO!”

ด้วยความบ้าบออะไรก็ไม่รู้เข้าสิง ทำให้ฉันกระชากตัวนายซึงริมาประทับจูบอย่างรวดเร็ว หมอนั่นเบิกตากว้างแต่ไม่ได้ขัดขืนอะไร ตอนนี้ฉันรู้สึกได้... ว่าอาจารย์ควอนจียงกำลังยืนอึ้งอยู่ข้างหลังฉัน

“=O=;”

“ใครเหรอคะจียง... อุ๊ย”

“...”

“...”

“เปล่า... ไม่มีอะไรหรอกเยนนี่ ก็... ก็แค่คนบ้าจูบกัน =///=”

คนบ้า!! อ๊ากกกก ฉันไม่ได้บ้านะคะ ฉันแค่ใส่ชุดโรงพยาบาล ทำไมต้องหาว่าบ้าด้วยเล่า T^T!

“แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะอาหมวยน้อย หืมม~”

“นี่เธอจะแกล้งฉันใช่มั้ยเนี่ย =O=// ป่ะๆ เข้าไปข้างใน ฉันจะได้ล็อคประตูห้องบ้าง”

“อ๊ะๆ จะทำอะไรฉันน่ะ >’’< อย่าคิดอะไรลามกนะ!”

“บ้ารึเปล่า ฉันแค่จะ...”

เสียงทั้งคู่ค่อยๆ ไกลลับออกไป

ปัง!

ประตูปิดลง ฉันรอซักพักเพื่อความแน่ใจ... ก็จะดันตัวนายซึงริออก

“=O=…”

ดูท่าทางเขายังช็อคอยู่ T_T

“นาย... นายมาหาฉันทำไม”

กว่าจะได้รับคำตอบจากชายตรงหน้า เข็มวินาทีก็เดินครบสามรอบ

“ฉันก็แค่ตามเธอมาเอายามาให้” เขาชูถุงใส่ยาเป็นตันๆ ขึ้น “หมอคังบอกว่าเธอยังวิ่งไม่ได้ การใช้ข้อเท้าหนักๆ ในช่วงที่ยังไม่หายดีอาจทำให้เธอต้องตัดเท้าทิ้งได้เลย”

“งะ... งั้นฉันก็ไม่ได้ลงแข่งน่ะสิ!”

“อะ... อืม =///=”

บ้าเอ๊ยยย! ทำไมนายต้องหน้าแดงด้วยนะ เพราะนายหน้าแดงทำให้ฉันหน้าแดงไปด้วยเลย นายซึงริแหงนหน้ามองบนฟ้าซ่อนใบหน้าแดงๆ ของเขา ฉันเลยต้องซ่อนแก้มแดงเถือกของฉันบ้างโดยการมองพื้น เราทั้งคู่คงจะเทียบหน้ากันไม่ติดไปอีกสามวันเต็มๆ เลยล่ะ

“อ๊ะ!ระวัง!!” จู่ๆ นายซึงริก็ผลักฉันล้มลงไป จากนั้นไม่กี่วินาที ถังน้ำสีเงินก็ลอยละลิ่วลงมา

ป๊องงง!

เฉียดฉันไปนิดเดียวเท่านั้น T.T

“นี่! ใครโยนถังน้ำลงมา รู้มั้ยว่าข้างล่างมีคนอยู่!” นายซึงริตะโกนขึ้นไป

“อ๊ะ โทษที พอดีมองไม่เห็น -_-“ เสียงเข้มๆ ที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นของผู้หญิงตอบกลับลงมา ฉันจำเสียงนั้นได้ทันที เธอคือ ‘คิมยูบิน’ ! สาวฮอตร้อนแรงที่สุดในโรงเรียน เธอชะโงกหน้าสวยๆ มาทางหน้าต่างบนชั้นหก

“เธอไม่เป็นไรนะ” นายซึงริยื่นมือมาให้ฉันจับ ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบากเพราะก้นจ้ำเบ้า แล้ว...

กร๊อบ!

เฮือกกก! เสียงอะไร!? อย่าบอกนะว่า...

“ข้อเท้า... เคล็ดอีกแล้วเหรอ =O=;;” นายซึงริเหงื่อตก ฉันพิงกำแพงไว้พร้อมกับเงยหน้ามาช้าๆ แววตาอาฆาตฉาบอยู่บนใบหน้าฉัน...

“นาย...! นายต้องตายยยยยยยยยยยยยยยยย!!!”

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~”

The [Happy ?] End [ing]

 

 

 

_______________________________

อ่านแล้ว... เม้นต์พลีสส สสส >O<